სარკმელი

დღეს, ზუგდიდის მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლეში ღია კარის დღე გაიმართა. ღონისძიება მიზნად ისახავდა გაცნობითი ხასიათის შეხვედრას. თითოეულ დაინტერესებულ პირს ჰქონდა შესაძლებლობა სასახლეში არსებული ჯგუფებისა და მიმდინარე პროექტების შესახებ დეტალური ინფორმაცია მიეღო. ღონისძიების მსვლელობისას დავარიგეთ ჩვენი კლუბის, ახალგაზრდა ჟურნალისტთა კლუბის ჟურნალი ,,სარკმელი” და დაინტერესებულ პირებს მივაწოდეთ ინფორმაცია ჩვენს შესახებ. ირაკლი გვასალია, „სარკმელი“ ინგირის #2 საჯარო სკოლის მეათე კლასის მოსწავლე.

მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლეს კიდევ ერთი ახალი და საინტერესო პროექტი შეემატა „დემოკრატიის გაძლიერება მედიაწიგნიერების ამაღლებით“, რომელსაც ახორციელებს ჩეხური ორგანიზაცია People In Need . ექვსი თვის განმავლობაში ტრენინგებს გვიტარებდნენ ფასილიტატორები: ნანი მოსიძე და მედეა თორია. ტრენინგების დასრულების შემდეგ, სამი ახალგაზრდა, მე, ლიზა ქავთარაძე და ხატია წყაროზია, გუდაურში გავემგზავრეთ პროექტის მეორე ეტაპის ფარგლებში. წარმოდგენილი ტრენინგი, რომელსაც ჩვენ ვესწრებოდით, განკუთვნილი იყო საქართველოს ოთხი რეგიონის (სამეგრელო, იმერეთი, ჯავახეთი და ქვემო ქართლი) ახალგაზრდა ლიდერებისთვის. რვა ივლისს, გუდაურში ერთად გავემგზავრეთ ახალგაზრდები ზუგდიდიდან, ჯვარიდან და ხობიდან. დაახლოებით ორ საათზე დანიშნულების ადგილზე, სასტუმრო „მარკო პოლოში“ და საკონფერნციო დარბაზში ვიყავით. მოვისმინეთ PIN-ის პროგრამების მენეჯერის, თინათინ ჯაფარიძის, PIN-ის კონსორციუმის მენეჯერის, გიორგი ჯანგიანის და მედიაწიგნიერების პროექტის მენეჯერის ანა ქოჩუას მისასალმებელი სიტყვები. შემდეგ კი,  საინტერესო მომენტი დადგა, ერთმანეთის გაცნობის ეტაპი. ჩვენთან ერთად აზერბაიჯანელი და სომეხი ახალგაზრდებიც იყვნენ. ძალიან მაინტერესებდა მათი აზრები, შეხედულებები და გამიხარდა, რომ მათი გაცნობის საშუალება მომეცა. მონაწილეები ძალიან თბილები და მეგობრულები იყვნენ, რამაც კარგი ატმოსფერო შექმნა და ჩვენც სწრაფად დაგვაახლოვა ერთმანეთთან. პირველ ტრენინგს მანანა ქველიაშვილი გაუძღვა. ის მედია პროდუქტების წარმოებას შეეხებოდა. ჩვენივე ტელეფონებით ჩავწერეთ ინტერვიუები და გადავიღეთ ვიდეოები, რაც დარწმუნებული ვარ, ჩემს ამჟამინდელ საქმიანობაში ძალიან გამომადგება. ვახშმის შემდეგ ძალიან კარგი თამაში “კობო” ვითამაშეთ, სადაც ბევრი სახალისო დავალება იყო გაერთიანებული. ჯერ ერთად ვიმღერეთ „ჟუჟუნა წვიმა“, შემდეგ საკმაოდ  ვირბინეთ, რომ მოგვეძებნა ადამიანი, ვინც მოგვცემდა ინტერვიუს სამაგიდო თამაშების შესახებ. „მაკარენაც“ კი ვიცეკვეთ და სასაცილო ფოტებიც გადავიღეთ. ამ ფოტოებისა და ვიდეოების ნახვის შემდეგ ყველამ ვიხალისეთ. საღამოს ყველამ ერთად ვითამაშეთ ბილიარდი და ბოულინგი. ჩვენთან ერთად გიორგი ჯანგიანი იყო და გვეხმარებოდა.  ვისიამოვნეთ და თანაც ძალიან დავიღალეთ, თუმცა, თურმე, ნამდვილი დაღლა წინ გველოდა… ცხრა ივლისს, დილაადრიან გავიღვიძეთ და საუზმის შემდეგ ჩვენი ინტერვიუები განვიხილეთ. რეკომენდაციების გაცემის შემდეგ კი ახალი ტრენინგი დაიწყო, რომელსაც ძალიან ენერგიული ტრენერი, მარიამ ქობალია უძღვებოდა. შევასრულეთ სახალისო აქტივობა და ასოების ლაბირინთში სიტყვები ვიპოვეთ. რამდენიმე „ქარიშხლის“ შემდეგ კი ტრენინგი დაიწყო. ტერმინები, რომლებიც თავიდან რთულად მოგვეჩვენა, მარიამმა იმდენად გაგვიმარტივა, რომ იმდღესვე შევძელით საკუთარი პროექტებისთვის პრობლემების რუკის შედგენა. ჯგუფური თამაშიც ვითამაშეთ, სადაც მთავარი სტრატეგიის დასახვა იყო და ვფიქრობ, ოცდაათივე ახალგაზრდამ, ერთიანი ჯგუფი შევკარით და ჩვენი თამაში წარმატებულად დავასრულეთ. დისკუსიის, თეორიული მასალების და პრაქტიკულიი მუშაობის შემდეგ შევისვენეთ. საღამოს ფილმის ჩვენება გაიმართა. ფილმს „ბრისტოლის ველოსიპედების პროექტი“ ერქვა და სამოქალაქო აქტივიზმს შეეხებოდა. ვნახეთ ორი ემიგრანტის ისტორია, რომლებმაც თავიანთ სამშობლოებში (ავღანეთსა და სომალიში) ბევრი ცუდი რამ გადაიტანეს და ამის გამო იძულებულნი გახდნენ დიდ ბრიტანეთში წასულიყვნენ. ფილმმა ყველაზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. ფილმის ნახვის შემდეგ, სერთიფიკატებით დაგვაჯილდოვეს და „ტორტი ფართიზე” მიგვიწვიეს. გუდაურში ყოფნის ბოლო დღეც დატვირთული იყო. ჩვენი პროექტები დავწერეთ. განვსაზღვრეთ მიზნები, ამოცანები და პრობლემების გადასაჭრელად აქტივობებიც მოვიფიქრეთ. ყველაფერი კარგად გამოგვივიდა. აუცილებლად უნდა გაგაცნოთ ერთი პატარა გოგონა, სალომე. სალომე პროექტის მენეჯერის, ანას შვილია და ყველა მონაწილეს დაგვამახსოვრა თავი. უამრავი ფოტო გადაგვიღო, ჩვენთან ერთად თამაშობდა და ხელის გადაწევის კონკურსიც კი მოაწყო. იმდენად მალე შეგვაყვარა თავი, რომ მისი აქ არაღნიშვნა დანაშაულის ტოლფასია. ახლა, ამ ყველაფერს, შთაბეჭდილებებით სავსე ვწერ და ბევრი ისეთი შეგრძნება მაქვს ერთად, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოვცემ. ბედნიერი ვარ რომ მომეცა ამ პროექტში მონაწილეობის და ახალი ნაცნობობის საშუალება. თუმცა ყველაფერი აქ არ სრულდება. მალე, კიდევ ბევრი სიახლე გვექნება, მაგრამ ეს უკვე  მომავლის ისტორიაა… სალომე ნარმანია,  „სარკმელი“ ქ. ზუგდიდის #2 საჯარო სკოლის XI კლასის მოსწავლე

ზუგდიდის მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლის დრამატულმა სტუდიამ “შთამომავლები“, ნონა ტოტოჩავას ხელმძღვანელობით წარმოადგინა სპექტაკლი „დიდრო“, რომელიც ნოდარ დუმბაძის ნაწარმოებების მიხედვით დაიდგა და მიეძღვნა სასახლის დირექტორის, ნინელი ჭითანავას ნათელ ხსოვნას. სპექტაკლში მონაწილეობდნენ დრამატული სტუდია „შთამომავლების“ მსახიობები: გიორგი ქადარია, დავით შედანია, მარიამ ხუფაცარია, კესო ფირცხელავა, მარიამ ფიფია, საბა შენგელაია, ლაზარე ლაშხია, შირიმი ბოხუა, ირაკლი გვასალია, გიორგი კიტია, ანანო წურწუმია, სანდრო ხუბუა, ლია ქარდავა, საბა ხუბუა. სპექტაკლზე დასწრება თავისუფალი იყო და ჩატარდა რეგულაციების დაცვით. ირაკლი გვასალია, „სარკმელი“ ინგირის #2 საჯარო სკოლის მეათე კლასის მოსწავლე.

დღეს სასახლეში Fox news-ის პოლიტიკის პროდიუსერი, ჟურნალისტი, ნანა საჯაია გვეწვია. ქალბატონი ნანა ჯერ “სარკმელის” ნიუსრუმს ესტუმრა,- მოისმინა ჩვენი ჟურნალის ისტორია,  ნომრები დაათვალიერა, ჩვენს ტრადიციას შეუერთდა და კედელზე სამახსოვრო ფრაზა დაგვიტოვა, შემდეგ კი, სასახლის დარბაზში ჟურნალისტიკით დაინტერესებულ ახალგაზრდებს გაგვესაუბრა და თავისი გამოცდილების შესახებ მოგვიყვა. ამბობს, რომ თავიდან ჟურნალისტობაზე არ უფიქრია. დარწმუნებული მხოლოდ იმაში იყო, რომ სწავლა საზღვარგარეთ უნდა გაეგრძელებინა. სწორედ ამიტომ, უცხო ენის სწავლა გადაწყვიტა. აზრი შეიცვალა მაშინ, როცა ამერიკელი ჟურნალისტისთვის თარჯიმნობა მოუწია. სწორედ მაშინ ჰქონდა პირველი შეხება ჟურნალისტიკასთან. ამის შემდეგ იყო „ჯიპას“ კურსები. ამბობს, რომ მაშინ არანაირი განსაკუთრებული ნიჭი არ ჰქონია, თუმცა მოახერხა გასაუბრებაზე დაერწმუნებინა იმ დროის ტელევარსკვლავები, შანსი მიეცათ მისთვის გამხდარიყო ჟურნალისტი.  “მთავარი მორალი რაც არის, თუ თქვენ არ იცით დღეს ვინ უნდა გამოხვიდეთ, ამაზე დიდად არ ინერვიულოთ. მე რეალურად ჟურნალისტობა გადავწყვიტე როცა ვიყავი 21 წლის.” ერთი წლით ამერიკაში, გაყინულ ჩრდილოეთ დაკოტაში გაემგზავრა. “ფარგოზე არაფერი ვიცოდი. იქ წელიწადში ექვსი თვე თოვდა და საინტერესოც არაფერი ხდებოდა. სახლის გარდა მხოლოდ სურსათისა მაღაზიასა და ბიბლიოთეკაში დავდიოდი. გასართობი ადგილები არ იყო და ეს ჩემთვის კარგი აღმოჩნდა.” ერთი წლის შემდეგ საქართველოს დაუბრუნდა. აქ ექვსი წლის განმავლობაში მუშაობდა ქართულ მედიაში.   შემდეგ ამერიკაში გაემგზავრა. “თავიდან როცა წავედი ვფიქრობდი: ახლა ერთწლიანი პროექტი მაქვს. წავალ, ვნახავ რა გამომივა და ამის შემდეგ გადაწყდება, მე აქ დავრჩები თუ დავბრუნდები. ახლა უკვე შვიდი წელია რაც მე ამერიკაში ვცხოვრობ.” ქალბატონმა ნანამ გვაჩვენა თავისი რეპორტაჟები, ფოტოები. თან ყოველი მათგანის ისტორიაზე გვესაუბრებოდა და გვიყვებოდა როგორ იზრდებოდა  როგორც ჟურნალისტი. Fox news-ზე ორი წელია  მუშაობს. რვა თვის განმავლობაში უამრავი აპლიკაციის გაგზავნის შემდეგ მოხვდა იქ. თავიდან ერთი გადაცემის პროდიუსერი იყო, ახლა ოთხ გადაცემაზე მუშაობს. კითხვაზე, როგორია მისი, როგორც ჟურნალისტის ერთი დღე, გვიპასუხა რომ ის არასდროსაა ისეთი, როგორიც გუშინ იყო და მისი დღე დამოკიდებულია იმაზე, თუ რომელ გადაცემაზე მუშაობს. ნანა საჯაიამ „სარკმელის“ კედლებზე ასეთი წარწერა დაგვიტოვა: “ცხოვრებაში მთავარია არ გაჩერდე! არც თქვენ გაჩერდეთ!” სალომე ნარმანია, „სარკმელი“ ზუგდიდის N2 საჯარო სკოლის მეთერთმეტე კლასის მოსწავლე

დღეს,  12 ივნისს,  მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლის ახალგაზრდა ჟურნალისტთა კლუბ „სარკმელის“  ლიტერატურული პროექტი  PEN-მარათონი 2021 ჩატარდა. წლევანდელი PEN-მარათონის ჩასატარებლად ზუგდიდში, დადიანების ბოტანიკურ ბაღში შევიკრიბეთ და ის ყველასგან გამორჩეული გახლდათ, რადგან ორენოვანი იყო. მოგვეცა საშუალება ჩვენი ფანტაზიის ნაყოფი ფურცელზე ქართულად და მეგრულად გადაგვეტანა. ფენმარათონისთვის ორი თემა შეირჩა: „ნიავის მოყოლილი ამბები“ და „სქან სანთელო მა.“ მარათონში მონაწილეობდა 40-მდე შემოქმედი ახალგაზრდა. მათ შორის წალენჯიხის, ინგირისა და ჩხორიის საჯარო სკოლის მოსწავლეები, აფხაზეთის პირველი და ზუგდიდის მეათე და მეთორმეტე საჯარო სკოლის მოსწავლეები, „ნაპერწკლელები“ და რა თქმა უნდა „სარკმელელები“. ასევე უფროსი „სარკმელელებიც“. წლევანდელი PEN-მარათონი რიგით მეოთხე იყო. პირველი ჩატარდა ყვარელში, მეორე – რუხში, მესამე – შეკვეთილში. დიდი ალბათობით შემდეგი სვანეთში ჩატარდება, რადგან სამენოვან (ქართულ, მეგრულ და სვანურ) PEN-მარათონს გვპირდებიან. PEN-მარათონის პარტნიორი ორგანიზაცია „საქართველოს უნივერსიტეტია“. ქალბატონმა მაია ღუბელაძემ ბლოკნოტები და კალმები გადმოგვცა. თხზულებები დავწერეთ და დღე მარიამ კუტალიას „პოეზიის წუთებით“ დავასრულეთ. მან წაგვიკითხა ლექსები და ერთი ჩანახატი. ჩემი ფავორიტი „შენ ჩემი გულის ნამსხვრევებზე წევხარ“ იყო. ყველაფერმა სასაიამოვნოდ ჩაიარა. მონაწილეები ერთმანეთს ვუზიარებდით შთაბეჭდილებებს და ჩვენს ნამუშევრებზე ვსაუბრობდით… მალე ჩვენთვის უცნობი ჟიური გამარჯვებულებს გამოავლენს. ეს უკვე სხვა ისტორიაა, რომელზეც მალე მოგიყვებით… სალომე ნარმანია “სარკმელი” ზუგდიდის N2 საჯარო სკოლის მეათე კლასის მოსწავლე

ჩვენი ვალია, ყური დავუგდოთ დედამიწის სუნთქვას. მის გაფრთხილებას. დავიცვათ გარემო, რომ მან კი არ დაგვაზიანოს, არამედ, ჩვენს ცხოვრებას მეტი ლაზათი მისცეს და  ორგანიზმს კი ჯანმრთელობა შესძინოს .

32 წელი გავიდა 1989 წლის 9 აპრილის საშინელი ტრაგედიიდან, როცა რუსთაველის გამზირზე, საბჭოთა კავშირის შინაგანი ჯარის ელიტარულმა ნაწილებმა ნიჩბების, მხუთავი გაზისა და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენებით დაახლოებით 10 ათას კაციანი მშვიდობიანი საპროტესტო აქცია უსასტიკესად დაარბიეს. აზა ადამია, 22 წლის; ნათია ბაშალეიშვილი, 16 წლის; ეკა ბეჟანაშვილი, 15 წლის ნატო გიორგაძე, 23 წლის; თამუნა დოლიძე, 28 წლის; თინა ენუქიძე, 70 წლის; ნინო თოიძე, 22 წლის; ზაირა კიკვიძე, 61 წლის; მანანა ლოლაძე, 34 წლის თამარ მამულაშვილი, 50 წლის; ვენერა მეტრეველი, 45 წლის; მამუკა ნოზაძე, 21 წლის ნანა სამარგულიანი, 41 წლის; შალვა ქვასროლიაშვილი, 35 წლის; მარინა ჭყონია–სამარგულიანი, 31 წლის; ელისო ჭიპაშვილი, 25 წლის; თამარ ჭოველიძე, 16 წლის; ნოდარ ჯანგირაშვილი, 40 წლის; მზია ჯინჭარაძე, 43 წლის; მანანა მელქაძე, 26 წლის გია ქარსელაძე, 25 წლის. ჩვენ  არ უნდა დავივიწყოთ ისინი!

საბა ახალაია 18 წლისაა და უკვე საკმაოდ წარმატებული თავის საქეში,- ის საქართველოს სამგზის ჩემპიონია კრივში  და იმავდროულად, არაერთი თასისა და მედლის მფლობელი გახლავთ. – კრივი ბავშვიბიდან იყო შენი გატაცება? -არა, ბავშვობაში მინდოდა ცნობილი ფეხბურთელი გამვხდარვიყავი. მაგრამ მუჰამედ ალის ვიდეოებს რომ ვადევნებდი თვალს და ვისმენდი იმას, თუ როგორ უყვარდა ხალხს, მინდოდა მეც ასეთი გავმხდარვიყავი და ჩემზეც ასეთი ემოციებით ესაუბრათ. – როგორ ფიქრობ გაქვთ თუ არა რამე საერთო თვისება შენ და მუჰამედ ალის? -კი, ორივენი ბოლომდე ვიბრძვით გამარჯვებისთვის. – და რამდენი ხანია ამ სფეროში მოღვაწეობ? – 4 წელია. – რა არის მთავარი ამ სფეროში წარმატების მისაღწევად? – თავდადება, მონდომება, შრომა და ბრძოლისუნარიანობა. – რამდენ ქვეყანაში იყავი? – ოთხ ქვეყანაში ვიასპარეზე და მხოლოდ რუსეთში დავმარცხდი, რაზეც გული მწყდება. – გქონდა კი გამარჯვების შანსი? – კი, შანსი საკმაოდ დიდი იყო, მაგრამ ემოციებს ავყევი… თუმცა  ეს კარგი გაკვეთილი იყო. ამ დამარცხებამ მასწავლა, როგორ ვაკონტროლო ემოციები სწორად და მაჩვენა ისიც, თუ რაოდენ ტკბილია დამარცხების შემდეგ გამარჯვება. – შეგხვედრია თუ არა დაბრკოლებები წარმატებისკენ მიმავალ გზაზე? -კი. ერთ-ერთ ბრძოლაში, ხელი მოვიტეხე, შემდეგ მომიწია მოტეხილი ხელით გამეგრძელებინა ბრძოლა გამარჯვებისთვის. – და ამ მოტეხილი ხელით საბოლოდ მოიგე ბრძოლა… -კი, მოვიგე… – რა როლი უჭირავს ოჯახს შენს საქმიანობაში? – ძალიან დიდი! ჩემი ოჯახი ჩემი გამარჯვების სტიმულია, ისინი ძალას მმატებენ, რაც აუცილებელია ჩემი წარმატებებისათვის. – საბა, მადლობა, არ დავიზარებ შენს წარმატებებზე ვწერო. – მადლობა, ნანა, შენც წარმატებებს გისურვებ შენს მომავალ პროფესიაში. ნანა თოლორაია, „სარკმელი“